آنتیگونه کارگاهی

در پلاتوی تمرین یک برگه چسبانده بودند که "آنتیگونه قرار است به صورت محدود در 20 شب روی صحنه برود. برای بلیط با این شماره ... " اس ام اس دادیم و جواب دادند که دو شب اول 50 درصد تخفیف دارد. ما جماعت بی پول تاتری هم استقبال کردیم و رفتیم. در گیشه بلیط را که دستمان دادند دیدیم روی بلیط  به جای اسم نمایش نوشته "کارگاه کشور استونی" ، بعد همایون غنی زاده خودش هم روی صحنه بود. توضیح داد که این دو شب در واقع ما جلوی چشم شما تمرین می کنیم. نمایش را به شکل کارگاهی روی صحنه می بریم و من به عنوان کارگردان حضور دارم تا جاهایی را اصلاح کنم ، بازبینی کنم یا تغییر دهم، همان اتفاقی که در تمرینها می افتد. ایده آنقدر ناب و آنقدر هیجان انگیز بود که از همان اول میخکوبمان کند. دو ساعت تمام همراه بازیگرانی بودیم که حتی زبانشان را نمی دانستیم چون سابتایتلی که تهیه کرده بودند قابل خواندن نبود. غنی زاده خودش بعضی دیالوگها را ترجمه می کرد و در مورد جاهایی از صحنه که هنوز آماده نبود توضیح می داد. بعضی صحنه ها را چند باره تکرار میکرد تا به حس موردنظر برسد. روی حرکات، نوع بیان و ... نظر می داد و ما انگار که داشتیم از دید یک کارگردان هوشمند کار را می دیدیم و این عالی بود. وقتی آمدم بیرون نتیجه برای من لااقل فقط دیدن یک نمایش نبود، حسم مثل کسی بود که با یک گروه حرفه ای تمرین کرده باشد. لذتش که وصف ناشدنی و البته دیدم چه قدر، چه قدر جای این حرکات و این جسارتها در تاتر ما خالی است ...

این کارگاه که تمام شد اما خود نمایش را از دست ندهید ...

- آنتیگونه - همایون غنی زاده - دوم تا بیستم شهریور 91 - هرشب ساعت 20:30- تماشاخانه ایرانشهر

/ 6 نظر / 8 بازدید
ریوان

آخ من تو را بوس هیچ ربط هم به نوشته وبلاگت نداشت حرفی داری ؟

candle

خب من هیچ چیزی درمورد تاتر و غنی زاده و این حرف ها نمی دانم ، ولی دلم می خواهد همیشه ته دلت شادی و قهقه باشد نسیم نازنینکم! [گل]

آنی

هی مرسی!!!!!! اینکه شلوغ نیست عالیه... حتما روش کار میکنم... بووووووووووووووووس

حميد

ببخشيد من تازه بيدار شدم آذر گوزلي نمايش تمام شده اگر هست محل نمايش؟

painkiller

ای داد! ما فکر کردیم اون قضیه‌ی کارگاه و اینا چیز به درد نخوریه و به خاطر همین کلآ بی‌خیالش شُدیم و خواستیم نریم که بعدآ اجراش رو رفتیم دیدیم. حتی دو بار، از بس عالی بود. ولی اگه می‌دونستیم کارگاهی‌ش اینجوریه یه بار اون رو می‌رفتیم. چه حیف.